Top!

Hoewel mijn eigen sportieve hoogtepunten inmiddels al lang en breed achter me liggen, geniet ik wel intens en meelevend van die van anderen. Ik ben een sportliefhebber pur sang en hoewel vroeger vooral het voetbal de boventoon voerde, geniet ik de laatste jaren steeds meer van die sporten waar onze Nederlandse échte atleten nog te vinden zijn.

janvandevenWellicht heeft dat ook te maken met de mate waarin we als Nederland nog wereldtop zijn. Ik groeide op in een tijd waarin we als klein landje een grote speler waren op voetbalgebied. De zomer dat we als land onze enige titel pakte, had ik mijn eerste voetbalseizoen in de F-jes van SV Oostrum er net op zitten. Helemaal voetbalgek! Dat werd de jaren erna nog eens aangewakkerd toen ik als zeldzame Ajaxfan in mijn generatie (PSV werd eind jaren ’80 en begin jaren ’90 steevast kampioen, zelfs in Europa en had met Romario de beste spits van de wereld) eindelijk beloond werd toen de periode onder Van Gaal aanbrak. De ene na de andere titel werd binnengesleept en de Nederlandse voetballers bevolkten de topclubs in heel Europa, nadat Van Basten, Gullit en Rijkaard al een paar jaar eerder internationale furore hadden gemaakt. De absolute top kwam vaak uit Nederland.

Vandaag de dag moet je voor die top niet meer bij het Nederlandse voetbal zijn. Alleen Arjen Robben kan er nog aanspraak op maken, voor de rest zijn ze net over de top heen, nog onderweg of er ver van verwijderd. De laatste jaren stranden er ook talloze spelers die zichzelf wel top vinden, maar uiteindelijk de mentaliteit missen om ook daadwerkelijk tot die absolute top te horen. Hun bankrekeningen vullen zich onevenredig met de gedane arbeid die gedaan dient te worden om het hoogst haalbare te bereiken. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan en totaal overtuigd zijn van je passie voor de sport (in plaats van de passie voor je portemonnee) om door te zetten. Het draait om een onbreekbare wil om er alles uit te halen. Het diepe verlangen om de allerbeste te zijn. Net iets meer te doen voor je sport, dan je concullega’s. Dat en een flinke dosis talent uiteraard.

Afgelopen weekend was wat dat betreft een prachtig topsportweekend. Hoewel ik zeer genoten heb van Churandy Martina, Anouk Vetter en Max Verstappen, sprongen Dafne Schippers en Tom Dumoulin er wat mij betreft uit. Wat een indrukwekkende zeges boekten zij dit weekend. Bij Schippers was het ook de verwachting, aangezien ze de topfavoriet was om Europa´s snelste dame te worden. Dan nog aan de verwachtingen voldoen is niet vanzelfsprekend, al lijkt Schippers steeds meer te wennen aan haar status als absolute wereldster. Niet qua kapsones, maar qua prestaties! Als wielerliefhebber genoot ik het allermeest van onze provinciegenoot Tom Dumoulin. Samen met mijn dochter (´Hey papa, ik kom ook uit Maastricht!´) keek ik naar de heroïsche Pyreneeënrit richting Andorra. Maar liefst vijf cols moesten bedwongen worden in een 184,5 kilometer lange etappe. Met 35 graden jezelf helemaal naar de Filistijnen fietsen totdat je in apocalyptische plensbuien met hagelstenen zo groot als knikkers als eerste aan de eindstreep op de top komt. Het oersaaie EK-voetbal zit er op, de komende weken volle aandacht voor de Tour en in augustus staat ons een veelbelovende Olympische Spelen te wachten. Met dank aan de absolute top! 

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 767 keer
terug naar boven