Joseph H. J. Aldenzee - Maatschappelijke bewustwording

De ontdekkingsreis

Fietsen is niet mijn grootste hobby,doe het dan ook niet veel, buiten het jaarlijks fietspartijtje bij de cardioloog, dat als een soort APK keuring de conditie van mijn hart vaststelt. De wachtkamer in het Venrayse ziekenhuis zit stampvol en aan de muur hangt een bordje met de namen van maar liefst 5 cardiologen die waken over de harten van de Venraynaren.

Een rek vol folders aan de muur verschaft mij de nodige informatie wat ik allemaal te doen en vooral te laten heb, om mijn hart in conditie te houden. Om de wachttijd te doden begin ik te lezen en lees, dat alles wat God en de cardioloog onder de zon verboden heeft, op mij van toepassing is.

Ik rook als een schoorsteen, beweeg te weinig en houd de dagelijkse stress te weinig buiten de deur. In feite stond er niets nieuws in de folder. Niet roken en veel bewegen houdt je weg uit de wachtkamer.

Ik kruip bij de cardio de fietst op en loop na de uitslag weer tevreden de deur uit, steek een sigaret op en rij met mijn cabriolet, met het dak open vrolijk door de straten van Venray. Onze generatie kreeg het roken met de paplepel ingegeven.

Dat begon als je de Plechtige Heilige Communie deed en je op 12-jarige leeftijd als cadeau werd volgestouwd met sigaretten en shag. Zelfs in de wachtkamer bij de dokter hing een grote blauwe walm. Maar dat boeit niet.

De nieuwe generatie heeft in meerderheid het roken afgezworen en als nicotinejunk probeer ik elke keer weer koortsachtig te stoppen. Ik moet eraan geloven, heb een fiets gekocht en om mijzelf niet al te hard te pijnigen heb ik een E-Bike aangeschaft die in alle maten en soorten in Venray verkrijgbaar zijn. Met mijn nieuw verworven vervoermiddel cross ik door de straten van Venray en omgeving.

Niets flitst als een bliksemschicht voorbij en ontdek als een ware ontdekkingsreiziger al dat moois, waar ik voorheen met mijn auto achteloos doorheen scheurde. De parkeerplaats bij de Geijsterse bossen staan stampvol en er is geen plekje meer te krijgen. Ik lach, parkeer mijn fiets tegen een boom, steek een sigaretje op en loop vrolijk richting de omgevallen boom. Argeloos gooi ik mijn peuk op de grond, trap hem uit en wordt staande gehouden door een jonge vrouw, die mij vermaand de peuk op te rapen, het voorbeeld te volgen van die andere wandelaar, die keurig een zakje bij zich heeft om het poepje van zijn hond op te rapen.

Ik raap het peukje op, gooi het later in de vuilnisbak en besluit in de bossen nooit meer te roken, al was het maar dat ik niet op mijn vingers getikt wil worden. Het verstand komt dan ook met de jaren.

Joseph H. J. Aldenzee

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 2300 keer
terug naar boven