Joseph H.J. Aldenzee - ‘s Zondagse soep is verleden tijd’ Een kilootje eraf of erbij?

Sinds ik een e-bike heb aangeschaft wil ik, als het zonnetje mij toelacht zo af en toe wel eens op dit vervoermiddel kruipen. Fietsend door het landschap komen de koeien je tegemoet, blèrt een jong lammetje heftig en probeert een blaffende hond een stuk van mijn broekspijp te bemachtigen. Als ongetrainde e-biker is mijn eerste pitstop bij de ‘Mekdrek’, omdat daar de cappuccino best te drinken is en ik na de gepleegde inspanning graag wat vocht wil bijtanken.

joseph aldenzeeIk ben op weg naar de diëtiste om te zorgen dat de omvang van mijn buik strookt met de hiervoor geldende normen en ik aldus, tot in lengte van jaren gezond op mijn e-bike rond kan blijven trappen. Even rondkijkend zie ik een jonge moeder met afgepeigerd gezicht samen met haar kind een ‘Happy meal’ naar binnen stouwen. Het vitaminerijk drankje is voor mama en de cola voor het kind. De vrouw die een ‘quarter pounder’ een soort dubbele hamburger met een schijfje komkommer erop, naar binnen wurmt, herken ik van een krantenadvertentie van een keukencentrum. In de betreffende advertentie is zij ‘So happy’ met haar nieuwe maar uiterst betaalbare keukeninrichting. Tijd om te koken hebben veel vrouwen niet meer. Een nieuwe keuken is dan ook meer een statussymbool dan een instrument om een lekker hapje klaar te maken.

Dat boeit niet.

Meer dan de helft van onze kinderen lijdt aan overgewicht, zijn te vet en eten ongezond. De jachtigheid van het bestaan heeft ons uit de keuken gedreven en in de armen van de fastfood geduwd. De spaarzame vrije tijd die sommige moeders is gegeven vullen ze graag in met een keer lekker shoppen en schrikken zich het apezuur, wanneer blijkt dat ineens maatje 40 al te klein en te krap aanvoelt terwijl kortgeleden 36 ruim voldeed. Het overtollige lichaamsvet wordt in een spijkerbroek gepropt en met man en macht wordt geprobeerd de rits dicht te krijgen. Op die manier wordt nog iets van een esthetische illusie in stand gehouden. Ondertussen leggen verzekeraars databanken aan, waarin ze middels een verborgen code kunnen achterhalen hoe het eetgedrag van de verzekerde is om daar in de toekomst de premie op aan te passen. Het lijkt wel op een milieumaatregel waar ook de ‘Vervuiler’ betaalt. Terugfietsend van de diëtiste stop ik nog een keer bij de fastfood drive-in en bestel een heerlijk vet roomijsje met een chocoladesaus, want volgens de diëtiste mogen er best wat kilootjes bij en mag ik van maatje S zonder probleem naar maatje M. Ik zie er dan ook niet uit als een ‘quarterpounder’ maar meer als een mager kipfiletje waarvan het laatste restje vet is weggesneden. En met mijn 2% Radler biertje hoop ik nog zolang te kunnen fietsen als mijn verzekeringspremie toestaat. Het wordt voor velen onbetaalbaar om een gezonde oude dag te mogen meemaken maar een gezonder eetgedrag zal daar wel een wezenlijke bijdrage aan leveren. 

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1501 keer
terug naar boven