Boeiende mensen… Vlijtigheid in een verlaten steegje

Het regent in de straten van Venray. Met een wegwaaiende paraplu loop ik op de grote markt via de Grotestraat, het Schoutenstraatje in. Daar hangt een groot rood uithangbord aan de gevel van de winkel van Klaas Vaak bedtextiel: ‘Opheffingsuitverkoop!’ schreeuwt het zeil me toe. Het gaat niet goed met de retail. Ook in Venray niet. Veel wordt tegenwoordig online aangeboden. Nieuwsgierig naar de persoon achter de winkelpui, loop ik naar binnen. Hoe lang kunnen wij winkelende vrouwen dat nog doen? Ergens naar binnen lopen en schuilen voor de regen tussen het bedtextiel?

Daar, achter de toonbank, tref ik Bets Derikx: verkoopmedewerkster. Nog voordat ik haar echt goed kan spreken sjokt er een stevige bejaarde dame naar binnen. Zij vraagt in plat Venrays of het klopt dat ‘ze maar 30 centimeter zijn’. ‘Waar mag dat over gaan?’, vraag ik me stiekem af. Bets geeft haar uitleg en laat deze oude dame met dikke lippen, schuddende onderkin en zwart doorzichtig regenkapje de diverse dekbedovertreksets en hoeslakens zien, om zo te kunnen onderbouwen dat het niet om de breedte van het matras gaat maar om de dikte. Een dikte van 30 centimeter. En, o ja, de dame heeft een twijfelaar. Bets kent haar klant. De bejaarde vrouw antwoord met een boerse ‘joa joa’ en knikt dan wellustig. Haar kin trilt evenzo vrolijk mee.

Bets is een 63-jarige vriendelijke vrouw, woonachtig in het prachtige Venrayse dorp Geijsteren. Ze vertelt dat de verkoop in de winkel momenteel niet echt goed loopt. In het hele centrum van Venray is het langzaamaan minder geworden de afgelopen jaren. De locatie van de winkel draagt daar ook een steentje aan bij, zegt Bets. Het Schoutenstraa tje word niet zo druk bezocht. Nu er opheffingsuitverkoop is, gaat het wel beter. Mensen komen toch op koopjes af, zo blijkt. Bets werkt hier alweer sinds 2010, daarvoor was ze vooral werkzaam als administratief medewerker, maar toen ze na 15 jaar gewerkt te hebben voor een vakantiepark, op zoek moest gaan naar een nieuwe baan, bleken haar mogelijkheden beperkt. Een slijmbeursontsteking in haar schouder deed daar een schepje bovenop. Na een tijdje werkeloos te zijn geweest, koos ze ervoor haar kansen te verbreden. Bets gaf niet op. Dat werkte!
Er komen weer enkele klanten de winkel in lopen waardoor ons gesprek weer even gepauzeerd wordt. Wat me opvalt is dat Bets de tijd neemt voor haar klanten en dat ze absoluut weet waar ze het over heeft. Ze kent alle prijzen uit haar hoofd, trek alsof het niets is de juiste maten, diktes en stoffen beddengoed uit de bakken en van de schappen en weet in rap tempo de wensen van een ouder echtpaar in te schatten: katoen en satijn met bloemen, niet te gedetailleerd maar wel een romantisch roze! Ik word persoonlijk wat onpasselijk van al die tierelantijntjes, maar smaken verschillen. Terwijl ik wacht tussen al die badlakens, washandjes, plaids en quilts knijp ik een paar keer in de testkussens op de Tempur-display die in de hoek naast de toonbank staat, om vervolgens te mogen zien hoe mijn handafdruk weer erg langzaam verdwijnt. Leuk! Dus knijp ik lekker nog een keertje!

Het valt me op dat hoe langer ik wacht, hoe zenuwachtiger die lieve Bets wordt. Ze werkt hard. Als ik haar na afloop vraag wanneer de winkel definitief haar deuren zal sluiten, geeft niet alleen haar antwoord blijk van haar onzekerheid. Ook haar ogen verraden de spanning. Ze weet het niet. Het kan snel gaan, maar ook nog lang duren. Wat de toekomst haar dan brengt is onzeker. Dus werkt Bets vooral hard. Thuis geniet ze van haar 3 kleinkinderen. Met trots weet ze me op de valreep nog te vertellen dat een vierde kleindochter op komst is! Applaus voor deze ongekende vlijt! Ik weet wel waar ze haar energie vandaan haalt.


Wiesje van Wijnen

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1774 keer
terug naar boven