Joseph H.J. Aldenzee - Huisje, boompje, beestje

Eigen haard is goud waard

Wie wil dat nou niet? Een eigen huis en haard, waar je in je eigen huis, je eigen poten op je eigen tafel kan laten rusten. Sinds de crisis is het woningaanbod flink toegenomen. Ook in Venray.

De woningmarkt is de laatste jaren erg onrustig. De doorstroming komt maar niet op gang en wat kopen is voor velen taboe.

En de crisis krijgt de schuld. Maar de echte crisis ligt verankerd in de aanscherping van de AFM (Autoriteit Financiële markt), die de banken een aantal regels heeft opgelegd waar de consument geen raad mee weet. Was het vroeger ‘normaal’, dat je tenminste 125% van je woning kon financieren, dien je vandaag de dag zelf ook wat centjes mee te brengen. En als je die niet hebt en papa zijn knip ook niet meer toereikend is, kan er niets worden gekocht. Banken hebben voor een groot deel de ellende over zichzelf afgeroepen en uiteindelijk is de potentiële koper daar nu de dupe van.

Dat boeit niet.

Er gloort licht aan de horizon. Makelaars spreken van een stijgende lijn in vraag en aanbod.  Het aanbod wordt voor meer dan de helft gevuld door echtscheidingen, omdat papa als eenverdiener en mama die voor het kroost zorgt al lang achter ons ligt. We leven in een tweeverdienersland waarvan gemiddeld een salaris naar de hypotheekbank en de kinderopvang wordt overgemaakt. Maar ook het verliezen van de baan is debet aan het stijgende aanbod.

De vraag naar betaalbare woningen is groeiende, zeker de starterswoningen. Hebben we in Nederland vanaf 2009 120.000 woningen minder gebouwd dan voorafgaande jaren, zien we nu dat de ZZP’ers weer massaal een nieuw aanhangwagentje kopen omdat de klussen er weer aankomen.

In de Brabander wordt nog steeds flink gebouwd en her en der zien we in Venray oudere woningen in de steigers staan. Opknappen die boel, lijkt de lentekriebels te voeden. Woningbezitters die lang geleden zijn gestart en naar een ander tokootje willen, zitten letterlijk en figuurlijk met hun stenen in de maag. Een huisje van 2,5 ton is voor velen nog wel te behappen, maar gaat het daar overheen, dan wordt het een gebed zonder einde.

Achter in de tuin van mijn hypothecaire steenberg, heb ik een complete mantelzorgwoning laten bouwen, die nu als studio in gebruik is. Ook mijn tijd komt en het ‘gaandeweg dichterbij’, gaat sneller dan wat ik zelf voor mogelijk hou. De zorg wordt onbetaalbaar en het aantal mantelzorgers vliegt de deur uit. We zullen langer dan ooit zelfredzaam dienen te zijn en de kinderen zullen nauwelijks in staat zijn om daarin te participeren, zeker als zij net als pa een hypotheek aan hun broek hebben hangen waar twee inkomens voor nodig zijn om de boel af te lossen.

Maar ik blijf lachen omdat ik graag met mijn eigen poten op mijn eigen tafel in mijn eigen huis wil blijven zitten en straks in de tuin in het mantelzorg woninkje mijzelf als opa met mijn kleinkinderen ga vermaken. En dat lijkt mij wel wat. Spelen met je kleinkind, waar geen hypotheek op je rug drukt maar een speels lachend kleinkind. Mooi toch? En dat als alleenverdiener!

Joseph H. J. Aldenzee

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 2125 keer
terug naar boven