Beweeg van ruzie naar luchtballon staren

Vroeger, toen ik zo’n 16 jaar jong was, maakte ik er samen met mijn beste vriendin een sport van om mensen middenin de stad een beetje te choqueren. Ik ging dan met mijn vriendin, midden op het drukste plein in het winkelcentrum, luidkeels staan bekvechten.

We verzonnen vooraf een soort van script en de rest was pure improvisatie op basis van het inlevingsvermogen van twee 16-jarige meiden. Je begrijpt al snel dat de ‘ruzie’ ging over de liefde. Mijn vriendin (geheel volgens het script) had gelogen tegen mij. Ze had namelijk wel die ene jongen gekust die ik leuk vond en ik vond dat ze daar ‘met haar poten vanaf had moeten blijven’. Je snapt: een ware straat-soap!!

Wij genoten immens van de reacties en verontwaardigde blikken van omstanders. Aapjes kijken is immers leuk! Nadat we dit trucje een aantal keer hadden uitgeprobeerd, met name op zaterdagmiddagen, het drukste moment in winkelend Nederland, besloten we een twist aan het verhaal toe te voegen. Zodra de spanning in het ‘stuk’ hoog was opgelopen gaven we elkaar een knipoog. ‘O, kijk daar! Een luchtballon!’ riep mijn vriendin dan, waarop ik haar wijsvinger volgde die hoog de lucht in wees en als een soort reactief trekpoppetje naar de lucht ging staren.

Iedere keer weer waren er minimaal 5 omstanders die geheel meegezogen in het schouwspel, ook de blik omhoog wierpen. Wij lachten ons rot!! Nu merk ik dat mensen zich tegenwoordig enorm kunnen schamen voor hun eigen emoties. Ze durven zich soms niet meer zo te laten gaan, omdat je dan al snel als ‘onfatsoenlijk’ of ‘agressief’ wordt ervaren.

Een maatschappelijke beperking naar mijn idee. Nu merk ik ook dat mensen die dit wel durven en dit ook geregeld doen, hier nog wel eens een beetje te lang in blijven hangen. De situatie wordt daardoor niet perse meer werkbaar of verbetert. Hoeveel een goede woede-uitbarsting, ruzie of huilbui zeker kan opluchten (ik raad dit iedereen aan af en toe te doen), vraagt het uiteindelijk om een afronding. Een punt. Een moment waarop je gaat schakelen.

Dat is het moment waarop je besluit: ik laat los en ga verder. Geen zwaarmoedig besluit, maar een keuze zo simpel als van het ene op het andere moment gaan staren naar een luchtballon.

Gewoonweg omdat deze voorhanden is.

  • Beoordeel dit item
    (1 Stem)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1888 keer
terug naar boven