Joseph H.J. Aldenzee Jan is met vakantie

Foto: Laura Schapendonk

Mijn collega Jan is er even tussenuit geknepen. Hij was hard aan vakantie toe. Het lijkt mij dan ook doodvermoeiend als je de hele dag als onderwijzer die ettertjes in toom dient te houden. Alleen al bij de gedachte om een vervelend kind eens een draai om de oren te geven, kan je duur komen te staan. De medezeggenschapsraad of papa met een honkbal knuppel staan voor je het weet op het schoolplein. Jan, de ras onderwijzer is zelfs Statenlid voor het onderwijs partijtje, om de belangen van het kind altijd te verdedigen. Met verve en passie laat hij ons tweewekelijks kennis maken met zijn belevenissen rondom ‘zijn’ kinderen, ‘zijn’ school of zijn dochter.

Vol lof schrijft hij er graag over en mocht er onrecht te bespeuren vallen, dan zal Jan zijn ongenoegen met ons delen. Omdat een krant zonder column eigenlijk geen krant genoemd mag worden heeft de redactie mij verzocht het gat dat Jan de komende veertien dagen achterlaat op te vullen. Dat is voor mij bijna een onmogelijke opgave. Ik schrijf niet over kinderen, mijn 4 kinderen zijn allang het huis uit en mijn kleinkinderen wonen zover weg, dat ik met die schaarse belevenissen geen column vol krijg. Nou vooruit dan, voor een keer wil ik wel wat delen, hoe het mij en mijn kinderen is vergaan. Mijn twee zonen die ik gemakshalve even ’kleine etterbakjes’ noem, sloegen op een speelse wijze hun koppen regelmatig in elkaar. Mijn twee dochters, mijn lieftallige prinsesjes, hebben tot ver na de verwachte leeftijd door gepuberd en geloof me, dat is ook geen pretje! ‘Kus de grond’, zei de oudste tegen de jongste en zette zijn pas verworven plastic zwaard van Sinterklaas op zijn keel, drukte zijn voet op de borstkas van het kinderlijfje en liet de tong van mijn jongste zoon kennis maken met de grassprietjes van het gazon. Hij voelde zich onoverwinnelijk totdat vader ingreep. Een jaar later nam de jongste zoete wraak en nagelde met mijn riek het kindervoetje van de oudste aan het zelfde gazon vast. Dan deden mijn prinsessen het beter. Hun creatieve schooljuf trok net als Jan, alles uit de kast om de kinderen goed onderwijs aan te bieden. De juf stak haar armen in de lucht, noemde dat een plusteken en liet haar armen naar beneden zakken bij het minteken. Bij een bezoek aan het kerkhof zag mijn dochter boven de Calvarieberg Onze Lieve Heer over de graven waken. Bij het passeren van de berg vroeg zij al wandelend aan het handje van haar oma: ‘Oma, wie is die meneer daar aan de plus…?’ Jaren later scoorde mijn jongste dochter voor de helft van de prijs op de Zwarte Markt in Beverwijk Eyeliner, u weet wel, van dat zwarte goedje om de ogen zodanig op te leuken, om later wat meer aandacht van het andere geslacht te kunnen trekken. Onderweg van Beverwijk naar Venray, hoorde we op de radio dat er een vliegtuig van Turkish Airlines bij Schiphol in een weiland was gecrasht. Ze pakte onmiddellijk op de achterbank haar mobieltje, belde spontaan haar Venrayse vriendin en zei: ‘Waar wij nu rijden ligt een vliegtuig van Turkish Eyeliner op de grond en er is heel veel ‘Pliesie’ met heel veel ‘Pliesie’ auto’s.’

Het blijft boeien

Nu Jan er even niet is ben ik een weekje extra van de straat. Mijn kinderen zijn schatjes omdat ik de slapeloze nachten, de krijs- en huilpartijen en de treitermomenten allang vergeten ben. Evenals de haal-en brengservice naar school, de zwemles, de kinderfeestjes en na ellelange wachttijden op diverse luchthavens, om het animatieteam in het All Inclusive resort, de ‘oppas’ aan het werk te zetten. Net als Jan nu, om even bij te komen. Over de Russen, die als varkens aan de trog hun voedsel aan de zelfbedieningsbalie bijeen graaiden nog maar te zwijgen. De allermooiste momenten zijn natuurlijk in mijn hersenpan bewaard gebleven en die vertel ik niet! Met Sinterklaas voorop, het ultieme kinderfeestje. Alle onvolmaaktheden zijn dan ook niet in het ‘Grote Boek’, van deze oude mijter dragende man opgetekend, waardoor zij alle vier in al die kinderjaren flink zijn verwend. Nu zij volwassen zijn, loop ik als een trotse pauw aan iedereen te vertellen hoe gezegend ik ben met vier van deze kanjers. Blij word ik van de gedachte dat Jan weer snel zal terug keren, zodat ik als ‘Alde knojzak’ weer normaal mijn columnpje kan vol ‘plaren’, zonder mijn eigen kinderen daarin te betrekken. Al was het maar om enigszins de ‘geheime’ belevenissen voor mezelf te houden.  

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1104 keer
terug naar boven