Joseph H.J. Aldenzee - ‘Iedereen komt aan de beurt’ - Er is een tijd van komen en gaan!

‘Als liefhebber van oude films mag ik daar graag naar kijken. Vooral de films die beginnen met ‘Eighteen years ago…’, dan ga ik er al goed voor zitten.. ‘Eighteen years ago’, brengt je terug in een tijd, waarvan je meent dat het bij je past, een tijdsbeeld waar je midden in het leven staat. Bij sommige gedachtes, indien je wat wegmijmert en diep in gedachten verzonken terugkijkt, is het een moment alsof het gisteren pas heeft plaatsgevonden.

Zo’n moment had ik vandaag, toen ik op het kerkhof het graf van mijn moeder ben gaan bezoeken. Ze is vandaag vijfitg jaar geleden overleden. Vijftig jaar, wat een tijd, meer dan twee keer ‘Eighteen years ago’. Het graf is van beton en de betonrot is overal zichtbaar. De letters die haar naam vormen zijn nauwelijks leesbaar. Het betonnen deksel vertoont scheuren en als je erop gaat staan klinkt het hol.. ‘Gij zijt van stof en zult tot stof wederkeren’ beloofde de pastoor zo’n vijftig jaar geleden, en hij had gelijk. De konijnen hebben op de arme zandgrond behoorlijk goed hun best gedaan op het kerkhof. Het is nu al een tijdje gesloten, bedrijfsactiviteiten van de DELA zijn er al jaren niet meer. Die zijn verplaatst naar de Algemene Begraafplaats.

Het kerkhof, eigendom van de noodlijdende kerk omdat het centenbakje nog nauwelijks gevuld wordt door gebrek aan beminde gelovigen, maakt plaats voor appartementen. Want zeg nou zelf, we zijn trots op onze kerktoren en willen graag dat deze voor het nageslacht behouden blijft. De heilige Willibrordus die als een ware bisschop over het kerkhof waakt kijkt nog steeds over het graf van mijn moeder, maar ook hij is in al die jaren niet ontkomen aan de tand des tijds. Zijn pink is afgebrokkeld en zijn Bisschopsmijter vertoont de nodige scheuren. Ik staar maar wat naar het stuk steen en probeer mij in te beelden wat er zich de laatste vijftig jaar heeft afgespeeld. Op het kerkhof zijn de buren links en rechts van mijn moeder en de graven achter en voor haar, voor een groot deel geruimd. De rijen vertonen vele lege plekken die hier en daar zijn opgevuld met een conifeer die in al die jaren bijna tot aan de hemel is gegroeid.

Het blijft boeien
Een graf met daarop een zerk is voor veel mensen een rustpunt. Een punt om naar terug te gaan, terug te grijpen, na te denken over het verleden en plannen te maken voor de toekomst. Maar als het graf als zodanig niet meer herkenbaar is, rijst de vraag of het zijn functie niet verliest. Voor mij niet. Hoe slechter dat het erbij ligt en eruit ziet, hoe sterker de symboliek dat alles vergankelijk is. Ook tal van half weggerotte betonnen grafmonumenten. Ik voorzie haar naam op de zerk nog een keer van een nieuw laagje verf voor de komende vijftig jaar. Veel van haar kinderen zijn haar achterna gereisd en liggen in het marmer op de nieuwe begraafplaats die zo’n ‘Eighteen years ago’ in de bossen is aangelegd. Nadat de pastoor tijdens de uitvaartdienst predikte ‘De dierbare overledene zal altijd en eeuwig in herinnering blijven als een zorgzame moeder en echtgenote’, is het begrip ‘altijd en eeuwig’ na vijftig jaar voorgoed verdwenen.  

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1048 keer
terug naar boven