Handgemeen!

Op deze plek schrijf ik regelmatig over datgene wat me bezighoudt. School, onderwijs in het algemeen, actualiteit, Venray, politiek en natuurlijk mijn dochter. De komende twee weken ga ik er weer even tussenuit; de batterij opladen voor een nieuwe reeks columns. Vaak dienen de onderwerpen voor een column zich haast vanzelf aan, maar een andere keer is het schrijven, schrappen, herschrijven, verscheuren, opnieuw beginnen, een mailtje van de redactie beantwoorden of dat ik die week nog wel iets aanlever en na het nodige nachtwerk dan alsnog een columnpje versturen. Het komt regelmatig voor dat ik in situaties beland, artikelen lees of iets bijvoorbeeld op tv zie waardoor de column zich al vormt in mijn hoofd voordat ik begonnen ben met schrijven. Een idee kan zich overal ontvouwen.

Zondagochtend stond ik met mijn dochter in de Jumbo in Veltum. Het was deze week daar dat de column ineens opplopte in mijn hoofd. Vijf minuten eerder waren we met de fiets samen naar de Jumbo gegaan om lekker broodjes en croissantjes te halen. Een goed gebruik in het weekend! Deze keer moest ook pop Kato mee en ze werd dan ook met de grootste zorg in het fietsmandje van mijn kleine meid gestopt. Nadat ik be loofd had dat ik ‘vader’ zou spelen en Lot zich natuurlijk de rol van ‘moeder’ had toegeëigend, fietsten we al vrolijk kletsend in het ochtendzonnetje. Buiten kwamen we de vrolijke bloemenman van het Henscheniusplein tegen die overal en altijd een geintje met Lot uithaalt en vroeger in de straat woonde bij mijn opa en oma. Na een geintje (‘Kom jij die pop verkopen, jongedame?’) gingen we tegelijkertijd lachend de winkel in. Daar sloeg de vrolijkheid ineens om.

‘Moeder’ had graag een wagentje gehad waar ze haar pop in had kunnen zetten, maar ‘vader’ had geen muntjes bij. Nu moest ‘moeder’ die pop de hele tijd dragen. Dit was het sein voor ‘moeder’ om de dramatische wending in mijn relaxte zondagochtend aan te vangen. Bij de groente- en fruitafdeling stroomden de tranen rijkelijk en was de volumeknop volop opengedraaid. ‘Vader’ werd teruggeworpen op zijn pedagogische skills en zijn geduld werd nogal op de proef gesteld. Vlak voor de appels en de peren was ‘vader’ er wel klaar mee, na een minuutje zeuren- op-orkaankracht. Ik boog voorover en stak zacht, staccato, welgemeend en met priemende ogen mijn preek af richting ‘moeder’, die haar betraande blik naar de grond afwende. Hierop pakte ik zachtjes haar kinnetje tussen mijn duim en wijsvinger en voegde haar toe ‘kijk me aan als ik tegen je praat’. Plop!

Precies op dat moment besefte ik me dat ik deze zin ook wel eens op school gebruikte. Niets mis mee, denkt u misschien. Ik heb hem vroeger zelf ook van menig juf/meester/voetbaltrainer en andere opvoeder te horen gekregen. Ik herinnerde me echter tegelijkertijd ook een presentatie van Hans Kaldenbach op de nationale studiedag voor leerkrachten van anderstaligen (LOWAN). Hij zoomde in op de cultuurverschillen die we hebben met bijvoorbeeld de Arabische wereld en hij deed dat door middel van de verschillen bij het geven van een hand. Een goede Nederlandse hand is onder andere ferm en met oogcontact, terwijl dit in de Arabische wereld twee aspecten zijn die absoluut niet van respect betuigen. Hen wordt juist aangeleerd om een slappe hand te geven en de ogen neer te slaan als teken van respect.

Terwijl ik Lot vermanend toesprak schoot dit alles door mijn hoofd heen. Had ik laatst niet een Syrisch jochie mee naar de gang genomen omdat ie iets deed wat niet door de beugel kon? Had ik toen niet precies diezelfde woorden gebruikt terwijl ik zijn kin wat omhoog richting mij liftte? Toonde hij dus achteraf gezien niet juist het respect waar ik naar op zoek was, juist door zijn ogen steeds weer neer te slaan? Oeps.. Gelukkig flitste er in die anderhalve seconde ook nog een conflictvermijdende oplossing voor de situatie met Lot en haar pop door mijn hoofd: ‘Pak maar een mandje, moeder’. De zondagochtend was gered en een nieuw inzicht (samen met een column) geboren. Tot over drie weken!  

JAN @janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (1 Stem)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1178 keer
terug naar boven