Oekraïne

Heeft u het al gelezen? Een pak papier van 323 pagina’s blijkt het te zijn, het associatieverdrag van de EU met Oekraïne. Naar verluid nogal technocratisch geschreven en allerminst in aanmerking komend voor de Nobelprijs voor literatuur. Gelukkig doet de media er de laatste weken stinkend hun best voor om datgene waar we met zijn allen voor naar de stembus mogen op 6 april in gewone Jip & Janneke-taal uit te leggen.

In het voorjaar van 2015 is dit associatieverdrag al lang en breed behandeld door onze gekozen volksvertegenwoordiging. Met een ruime meerderheid van ongeveer 120 tegen 30 stemmen werd op 7 april 2015 het associatieverdrag goedgekeurd door de Tweede Kamer. Drie maanden later bekrachtigde de Eerste Kamer dit voorstel, alleen de fracties van PvdD, PVV en SP stemden daar tegen.

Desalniettemin staat het reeds goedgekeurde associatieverdrag nu ter discussie. Dit is te danken aan de Wet Raadgevend Referendum die op 1 juni 2015 van kracht is geworden. Hiermee kan iedere burger een door de volksvertegenwoordiging goedgekeurde wet voorleggen aan alle Nederlandse stemgerechtigde burgers. Het enige wat je ervoor nodig hebt zijn 300.000 handtekeningen en een uiteindelijke minimale opkomst van 30% voor een geldige uitslag. Deze uitslag is altijd een advies (raadgevend) en dus niet bindend.

Het is frappant hoe afzijdig de volksvertegenwoordiging zich momenteel houdt van dit referendum. Vooral de partijen die vóór het verdrag waren, blinken nu uit in onzichtbaarheid. Het Tegen-kamp laat zich een stuk vaker en harder horen, een leugentje om bestwil wordt daarbij niet geschuwd. De campagne richt zich allang niet meer op datgene wat er in die 323 pagina’s staat, maar concentreert zich vooral op de oerHollandse onderbuik.

Dat we in Nederland de mogelijkheid hebben om op deze manier het werk van onze volksvertegenwoordiging eens tegen het licht te houden, is iets om trots op te zijn. Naast de 306 pagina’s uit het associatieverdrag die puur over handel gaan, zijn er ook 17 bladzijden gewijd aan bredere, politieke doelstellingen voor Oekraïne. Het versterken van de rechterlijke macht en het openbaar ministerie. Bescherming van burgers, die ervan uit kunnen gaan dat iedereen gelijk is voor de wet. Een einde maken aan mensenhandel en andere grensoverschrijdende criminaliteit, alsook het oprichten van een anticorruptiebureau. Een waardig leven kunnen leiden zonder willekeur, zelfverrijking en corruptie door de machthebbers. Kansen om iets te maken van je leven. Vanzelfsprekend voor ons, utopieën voor de gemiddelde Oekraïner.

Dat je in een land leeft waar je dankzij een gepensioneerde PowNedreporter wiens beste journalistieke vraag in zijn korte TV-carrière ‘Heb je nog geneukt?’ aan de minister-president was, de mogelijkheid krijgt om je nog eens te buigen over een verdrag dat zelfs voor de meeste volksvertegenwoordigers te ingewikkeld was om te lezen. Dat je daar dan door de overheid gesubsidieerde wc-rollen voor kunt laten drukken om je Tegen-campagne mee te voeren. Dat had ik die honderden gestorven betogers die op het Maidanplein in Kiev streden voor bovenstaande idealen en de duizenden Oekraïners die daarna de dood vonden bij de annexatie van De Krim en de daaropvolgende oorlog ook best gegund. Mensenrechten, democratie en een fatsoenlijke rechtstaat, zijn ook in Oekraïne geen overbodige luxe. Daarom ben ik voor!

JAN  

  • Beoordeel dit item
    (2 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1331 keer
terug naar boven