Rugzak!

De dynamiek in mijn huidige schakelklas met asielzoekerskinderen is gigantisch! Er komen bijna wekelijks nieuwe kinderen in mijn klas, net zoals er bijna wekelijks vertrekken. De gemiddelde groepsgrootte binnen onze schakelklassen schommelt een beetje tussen de 12 en de 17 leerlingen. Dit lijkt vanuit het regulier basisonderwijsperspectief een heerlijk klein klasje! Ik moet ook toegeven, zo weinig leerlingen heb ik in de 7 jaar dat ik in Vierlingsbeek werkte ook nooit in mijn klas gehad. Vorig schooljaar nog mocht ik daar een klas draaien met 33 leerlingen, bijna het dubbele. Maar wat ik hiervoor ook al lang wist; een aantal zegt helemaal niets! Het gaat om dat wat ze met zich meebrengen.

janvandevenWanneer ik de klassenfoto’s van dit schooljaar eens naast elkaar zet, dan spat diezelfde dynamiek ook van het beeld af. Naast de veelzijdigheid en het kleurrijke palet aan nationaliteiten dat er langs gekomen is in een half schooljaar, zijn de verhalen die de kinderen met zich mee brengen iedere keer weer anders. Natuurlijk zijn er veel overeenkomsten wanneer kinderen uit hetzelfde deel van Syrië deze kant uit zijn gevlucht, of lijken de verhalen veel op elkaar als ze op een zelfde manier gereisd hebben, maar uiteindelijk neemt ieder kind zijn eigen bagage mee. Een rugzak gevuld met ervaringen in een ander land, een andere cultuur en een reis hiernaartoe die voor sommige kinderen een angstige realiteit is geworden. Iedere rugzak is anders en je komt er de raarste dingen in tegen. Soms letterlijk.

Een paar weken geleden werden we verblijd met de komst van twee zusjes uit de hoorn van Afrika. Ze hadden waarschijnlijk nog nooit een school van binnen gezien en waren toch al 8 en 9 jaar. Omdat ze ook geen Arabisch spraken, was er geen enkele vorm van communicatie mogelijk. Alles ging met handen en voeten. Het blijft verbluffend hoe snel kinderen de taal dusdanig oppikken dat ze kunnen meedoen in een klas, maar dit is echter ook niet binnen 24 uur gepiept. Die beginfase is lastig. Nu was één van de zusjes op haar derde dag de fietssleutel kwijt. Geen idee waar ie zou kunnen zijn. Mijn collega en ik hadden wel een idee, namelijk in haar rugzak. Helaas kregen we haar dit niet duidelijk gemaakt en daarom probeerden we zelf haar rugzak te pakken. Haar gemoedstoestand sloeg om als een blad aan een boom en ze zette het buiten op het overvolle schoolplein keihard op een krijsen en huilen. Haar zusje stond erbij en keek gelaten toe hoe haar zus de rugzak omklemde en er bovenop ging liggen. Haar ogen spoten gif: ‘Niemand pakt nog ooit iets van me af’, was erin te lezen.

Na een korte blik van verstandshouding kalmeerden mijn collega en ik het meisje en namen haar mee terug naar binnen. We moesten hoe dan ook die rugzak in. Terwijl mijn collega het meisje stevig in de houdgreep nam, ontfutselde ik haar de rugzak. De doodsangsten in de ogen van het meisje en het oorverdovende schreeuwen en huilen waren inmiddels hysterisch geworden. Ik wist niet hoe snel ik die rugzak moest openmaken om die fietssleutel tevoorschijn te kunnen toveren. Toen ik de rits opendeed zag ik daar zo’n beetje alles wat dit meisje bezat, haar hele leven zat in een rugzak. Boekjes over haar thuisland, vertaalgidsen, belangrijke papieren, een tandenborstel, een knuffeltje en helemaal onderin: haar fietssleutel. Ik griste hem uit de tas en hield hem triomfantelijk omhoog. Bij de aanblik van haar sleutel, verdween de hysterie met elke snik weer ietsje uit haar lichaam. Pas op dat moment leek ze te beseffen dat wij niets van haar wilde afnemen, maar hier waren om haar te helpen. Niet eerder was ik meer onder de indruk van een rugzak en zijn inhoud. Die van mij vult zich dit jaar razendsnel.  

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (1 Stem)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1470 keer
terug naar boven