Joseph H.J. - Aldenzee No pictures please

Ik ben niet vaak ziek, maar als ik, zoals onlangs, met heftige pijn in mijn rug aan huis gebonden ben en er niets anders opzit dan dwars door de geraniums, uit te kijken over de weilanden slaat de verveling onverbiddelijk toe. Op zulke momenten begin ik steevast in mezelf te mijmeren over de goeie ouwe tijd en ik vraag me dan af of het er met al die moderne techniek allemaal beter op geworden is. Vroeger ging je bijvoorbeeld bij elkaar op visite, het woord alleen al hoor je nauwelijks meer.

joseph aldenzeeTegenwoordig gaan we bij elkaar borrelen, even snel een bakkie uit de volautomatische espressomachine doen of de dames gaan naar een babyshower. Op visite gaan, dat was een dingetje; je kleedde je er zelfs op en trok er een aantal uren voor uit. Tijdens zo’n gezellig samenzijn was er buiten de immer pruttelende koffiepot en de kletskoppen altijd een onvermijdelijk moment waar ik immer met afgrijzen naar uitkeek. Je wist dat het zou komen en vluchten kon niet meer. De gastheer riep dan “oh ja, we zijn natuurlijk op vakantie geweest en de foto’s zijn klaar”. Dit werd altijd gevolgd door de inmiddels, retorische, vraag; “wil je ze zien?” Nee, natuurlijk wilde ik ze niet zien, in godsnaam, spaar me! Maar zonder een beleefd antwoord af te wachten lagen de albums al naast je op de bank en ging de ceremonie van start. Bladzijde voor bladzijde werd ieder kiekje van uitgebreid commentaar voorzien door de enthousiaste gastgevers. Anneke op een alpenweide, naast een Zwitserse koe, in een bergbeek en daarna het hele rijtje met Guus er op nog een keer, want de selfie was nog lang niet uitgevonden. Vervolgens een eindeloze serie over die “hartstikke leuke mensen” uit Assendelft die ze op een terras ontmoet hadden. Het ging maar door. Het enige waar ik naar kon kijken was, hoeveel bladzijden er nog over waren in het album. Helemaal pech had je, wanneer je buren of vrienden in het bezit waren van een diaprojector, dat was een echte vriendschapsinquisitie. Stoelen in theateropstelling een kopje slappe koffie met een zandkoekje erbij en proberen wakker te blijven bij eindeloze reeksen lichtbeelden waar je echt geen enkele boodschap aan had. Voordeel was wel dat er dan meestal een speciale avond voor georganiseerd werd met de hele buurt er bij. Je kon er dan met een beetje creativiteit soms wel onderuit komen; “oh wat jammer, net op de verjaardag van oma.” Maar zo’n smoes werkte maar één of hoogstens twee keer want je wilde de vriendschap dan ook niet op het spel zetten. We blijven beleefd nietwaar? Ik heb meer herinneringen aan de vakanties van mijn buurtgenoten dan aan die van mezelf.

Dat boeit niet

De rug ging wat beter en ik kon warempel op eigen kracht naar de fysio hier in Venray. Ik was veel te vroeg en ik besloot een kop koffie te gaan drinken bij Carwellnes en eenmaal de auto geparkeerd te hebben kwam ik op de parkeerplaats een vage kennis tegen die een enthousiast verhaal tegen me begon. Hij had goed geboerd en ging groter wonen. Hij had geboden op een vrijstaand huis achter het ziekenhuis, u weet wel , de leuke optrekjes die in de volksmond ‘De hypotheekbult ’wordt genoemd. Ik, zo zei hij, zou dat wel kunnen waarderen en voor ik het wist hield hij zijn smartphone voor mijn neus. De kiekjes van zijn toekomstige paleis scrolden voorbij. Ik moet zeggen, het was een prachtig optrekje en ietwat afgunstig, was ik ook maar in de bloemenhandel gegaan, liep ik even later naar mijn koffie-stop. Ik was kennelijk niet de enige die de koffie daar wist te waarderen het zat er stampvol. Ietwat gegeneerd vroeg ik aan een wat gezette heer, die me op een of andere manier aan Emile Roemer deed denken of ik naast hem op de bank aan zijn tweepersoonstafeltje mocht komen zitten. Na zijn antwoord; “ja hoor gezellig, alleen is ook maar alleen.” Had ik er al weer spijt van. Dit ging ongetwijfeld een lang en diep gesprek worden en gezien de gelijkenis met de eerdergenoemde, gingen er de komende minuten waarschijnlijk tal van oplossingen voor lokale en nationale problemen langskomen. De verbale aanslag bleek mee te vallen, het bleek een aardige, joviale man en hij vertelde dat hij afgelopen weekend met zijn kleinzoon van 8 naar Amsterdam was geweest om het jochie in de Arena voor het eerst getuige te laten zijn van een echte voetbalwedstrijd. Leuk verhaal, maar o jee; daar kwam de telefoon tevoorschijn en de foto’s van zijn apengatje in Ajax-shirt vlogen voorbij. Zulke ervaringen met opdringerige smartphones heb ik op die dag nog 2 keer ondergaan, maar ik zal u er verder niet mee vervelen. Niet met mijn fysiotherapeut die op een of ander congres in Hannover was en ook niet met mijn oud-collega die vol trots wat pikante foto’s showde van zijn nieuwste verovering. Ik verlang terug naar vroeger! Ja, het was op de bank bij je vrienden dan altijd even afzien, maar je wist dat het ging gebeuren, en met een beetje mazzel was je er dan weer voor een jaar van af. Tegenwoordig word je te pas en te onpas door jan en alleman lastig gevallen met zaken die je meestal geen moer interesseren en waarbij je tegen al je gevoel in, aardig en beleefd moet blijven. Iedereen die mij de komende tijd ongevraagd lastig valt met eerste stapjes van kleinkinderen, afzichtelijke nieuwe interieurs of gebral in een veel te volle skihut, trakteer ik onmiddellijk op een serie van minimaal 50 onderbelichte beelden van mijn geliefde geraniums, ik heb zat tijd gehad om die te maken….

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1219 keer
Meer in deze categorie: « Stralen Rugzak! »
terug naar boven