Zaterdagmorgen!

Toen Lot 4,5 jaar geleden mijn wereld kwam veroveren, veranderde er van de één-op-de-andere-dag ontzettend veel. Zo wist ik bijvoorbeeld heus wel dat de dag uit 24 uur bestond, maar dat ik er voorheen zoveel in mijn bed van doorbracht, daar was ik me niet bewust van. Gevoelsmatig bestonden de zaterdag en zondag doorgaans uit veel minder uren dan de werkdagen. Op die dagen stond ik altijd al vroeg op om naar mijn werk/ studie te gaan, maar die zaterdag en zondag… Rond een uurtje of 11 in de ochtend werd ik wakker om een uur later daadwerkelijk uit bed te komen. Even lekker ontbijten/ lunchen, daarna de sociale banden aantrekken, een hapje eten, misschien nog een avond-/nachtprogramma en het bed weer in. Op zondags eenzelfde ochtendprogramma, de nodige sportuitzendingen en dan begon de werkweek weer.

Sinds de geboorte van Lot begint iedere dag gemiddeld rond 7 uur in de ochtend. Ook de dagen die komen na Vastelaovesmaandag, wanneer je de vrijbrief hebt gekregen om lekker door te zakken (lang leve een zwangere vriendin!) en dat dus ook gretig gedaan hebt en extra vroeg begonnen bent in de kroeg, omdat de optocht niet doorging. Ook die ochtenden én ieder weekend: 7 uur. Ik wist niet eens dat de zaterdagochtend écht bestond! Oké, dat klinkt wellicht wat negatief, maar eerlijk gezegd is mijn nieuwe zaterdagmorgen mijn favoriete moment in de week. Het startschot wordt vaak gegeven door de klepperende brievenbus wanneer de Volkskrant op de mat valt. Als Lot dan rond 7 uur tussen ons in kruipt in ons krappe tweepersoonsbed en het gevecht om de dekens begonnen is (‘Waar ga jij eigenlijk liggen, papa, als de baby er straks is?’), kijkt ze vaak nog een uurtje Zapp op NPO3. Ik check mijn twitter voor de interessante artikelen van de afgelopen week waar ik eerder geen tijd voor had en kijk soms even met Lot mee wanneer het spannend wordt: Wanneer Gargamel de smurfen bijna te pakken krijgt, die gemene vos die arme Pieter Konijn in de pan wil hakken, of Wikkie de Viking niet ontkomt aan het wrijven langs zijn neus om die verdraaide piraten te slim af te zijn. Na een stoei-/kietelsessie is het dan tijd om op te staan. De rollen hoeven op zo’n ochtend niet verdeeld te worden, ieder kent zijn verantwoordelijkheid.

Terwijl mijn vriendin ervoor zal zorgen dat de tafel gedekt en de koffie bruin is, gaan Lot en ik samen het dorp in. Al 4,5 jaar vormen we samen het brood- en belegteam en die taak vervullen we dan ook met verve. Eerst gaan we meestal naar ‘Maurice’ voor de lekkerste salades van Venray, maar vooral ook voor de vriendelijke hulp (oké, en het gratis worstje), daarna op naar de ‘Roze Bakker’ waar het goedlachse meisje achter de toonbank onze bestelling al kan dromen. Als Lot daar dan ook haar wekelijkse krentenbol gescoord heeft, lopen we op ons dooie gemak terug naar de fiets/auto. Ondertussen kletst ze me de oren van mijn kop over van alles en nog wat. Het zijn juist deze gesprekjes en de kleine dingen die me dan zo ontzettend trots en gelukkig maken en waarom die zaterdagochtend dan zo heerlijk is.

Afgelopen weekend stond ze met haar rommelknot (papa’s specialiteit) voor me terwijl we aan het wachten waren bij de ‘Roze Bakker’. Voor ons aan de toonbank stonden twee jochies die een stuk ouder waren dan Lot en ze stond er geïntrigeerd naar te kijken. Een mooi moment voor mij om haar een klein tikje vanachter in haar knieholte te geven, zodat ze eventjes door de knietjes zou buigen. Een beetje plagen, moet kunnen. Ze gaat inderdaad door haar knieën, draait zich om, kijkt me lachend aan na mijn knipoog, loopt op me af en schopt me glimlachend keihard tegen mijn schenen, waarna ze nog een keer lacht en een poging tot knipogen doet en onverstoord weer op haar voorgaande plekje doorgaat met staren naar de jochies aan de toonbank. De pijnscheut die door mijn voetbalschenen mijn zenuwcentrum inschiet, verbleekt bij het geluk en de binnenpret die ik tot in mijn tenen voel. Een zaterdagmorgen als zovelen, gestart om 7 uur ’s ochtends. Uitblinkend in eenvoudigheid en klein geluk. Op naar de volgende! 

  • Beoordeel dit item
    (4 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 2342 keer
terug naar boven