Vastelaovend en zo!

Wanneer u deze column leest zit het er waarschijnlijk al op, of de laatste haringen worden nu nog verorberd. Het was weer een mooi feest, durf ik zelfs nu al te stellen. Want de donderdag voordat de Limburgse Vastelaovend losbarstte, vormde namelijk het decor van deze column. ‘Jan, kun je de column in plaats van op maandag al vast de donderdag ervoor naar ons toe sturen?’, luidde de vraag van de redactie anderhalve week terug. Afgelopen dagen werd er namelijk even niet gewerkt, er is maar een ding dat in Venray Boeit deze tijd van het jaar: Vastelaovend ien Rooj!

janvandevenDit jaar was het voor het eerst dat ikzelf niet hoefde te werken in de klas op de vrijdag voor Vastelaovend. De afgelopen jaren liep ik op die vrijdag altijd verkleed en al met mijn klaskinderen in Vierlingsbeek de optocht om de jeugdpins(es) op te halen en daarna een feestje te bouwen in de versierde gymzaal, dit jaar zat ik in Maastricht in de Statenzaal. Voor veel kinderen was het altijd de mooiste schooldag van het jaar, maar ook voor een aantal kinderen de allerergste beproeving. Strikt genomen vieren ze ien Bèk natuurlijk carnaval in plaats van onze Vastelaovend, maar door de nabijheid van Venray sijpelt er nog altijd genoeg Limburgse traditie en muziek door de provinciegrens. Op zaterdags rijdt er zelfs sinds een aantal jaar een goedgevulde bus met Keieschieters deze kant op om de Roetsj te bezoeken, dus dat zit wel goed met die kruisbestuiving. Stuuterbal was ook daar de laatste jaren een regelrechte kraker! Super Vet..

De afgelopen weken heb ik met mijn asielzoekerskinderen ook wat Vastelaovend proberen te verkennen. Dat viel me nog niet mee, niet in de laatste plaats door de carnavalsherrie rondom me heen. Met als huidige standplaats Sint Anthonis, is de Limburgse grens ineens een stuk verder komen te liggen, met als gevolg dat carnaval daar gevierd wordt met ‘Er staat een paard in de gang’, ‘Bier, vrouwen en ’n brooike’ en ‘Zuipen’. En dat is toch anders. Het uitleggen van de katholieke traditie van het feest (waar ook onze naam Vastelaovend vandaan komt) heb ik maar laten schieten, want zelfs het merendeel van de hossende menigte afgelopen zaterdag bij de Roetsj zal de betekenis ervan kennen.

Voor die menigte staat Vastelaovend helemaal los van die traditie en heeft het een heel andere betekenis gekregen, zo ook voor mijzelf! Een feest van samenzijn en ontmoeting, waarbij veel van Venrays verloren zonen en dochters hun jaarlijkse terugkeer plannen en uit alle hoeken en gaten de plek waar ze zijn opgegroeid weer opzoeken. In die feestroes sjoenkelen we onder het genot van een biertje van kroeg naar kroeg, van gesprek naar gesprek en van arm naar arm. Bij ons thuis schalde de afgelopen weken regelmatig ‘Piëlhaze’ van Prins Bart uit de speakers, het liefst op repeat. Lot vertelde dat ze in de weken voor Vastelaovend in haar klas altijd dit liedje speelden als ze de jassen moesten aandoen van de juf. Een juf naar mijn hart, want naar mijn bescheiden mening is het een van de mooiste Venrayse muzikale bijdragen van de laatste jaren: ‘Piëhazen, zó moj… Vastelaovend ien Rooj… ‘. Het deed me dan ook veel plezier dat ze zo weg was van dit echte Limburse Vastelaovesliedje en ze heeft op en top genoten van alles wat de Vastelaovend dit jaar met zich meebracht (jaja, dat durf ik zelfs nu al te stellen voordat ie echt begonnen is). Als volleerde IJsprinses Elsa heeft ook zij de tijd van haar leven gehad en waarschijnlijk blijft ze nog wekenlang steeds maar weer datzelfde zinnetje zingen (ook al heb ik haar al tientallen keren proberen te verbeteren): ‘Piëlhaze, en zo… Vastelaovend en zo…’. Volgend jaar mogen we weer!

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1471 keer
terug naar boven