Radicaal!

Begin deze week werd het rapport ‘Twee werelden, twee werkelijkheden’ van de journaliste Margalith Kleijwegt gepresenteerd. De journaliste heeft in opdracht van minister Bussemaker onderzoek gedaan naar radicalisering in de klas en heeft in dit kader middelbare scholen, MBO’s en HBO’s bezocht in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Almere en Hengelo. Hier sprak ze met jongeren en hun leerkrachten: Hoe gaan zij met elkaar om rondom het thema radicalisering? Vorige week verscheen er een uitgebreide voorpublicatie in De Groene Amsterdammer waarin datgene wat zich al maandenlang aandient nu ook daadwerkelijk werd blootgelegd: Radicalisering is allang niet meer alleen voorbehouden aan extremistische moslims. Een minstens even groot radicaliseringsprobleem laat zich binnen racistische en rechts-extremistische individuen en groepen steeds meer gelden.

Op onze middelbare scholen, binnen ons beroepsonderwijs, maar waarschijnlijk door de gehele samenleving tekent zich langzaam maar zeker een schisma af. Een diepgewortelde polarisatie die steeds meer aan het oppervlak komt. We kennen allemaal de verhalen van de in-Nederland-geboren- Marokkaan-die-als-Jihadganger- naar-Syrië-afreist, of de tot-Moslima- bekeerde-Nederlandse-die-als-Jihadbruid- naar-IS-vertrekt. Ze staan regelmatig in onze kranten, komen op TV en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) heeft er enkele honderden in de smiezen. De NCTV ziet erop toe dat teruggekeerde Jihadstrijders of in Nederland gerekruteerde moslimfanaten geen maatschappij-ontwrichtende acties ondernemen die onze democratische rechtstaat doet wankelen. Dit doet ze tot nu toe uitstekend, want na de moord op Theo van Gogh heeft zoiets dergelijks zich niet meer op Nederlandse bodem voorgedaan.

En toch wankelt onze democratische rechtstaat steeds vaker wél op zijn fundamenten. Op verschillende plekken in Nederland worden (lokale) politici bedreigd, worden ordediensten belaagd en neemt de rauwe agressie in woord en daad tegen mensen die niet van hier zijn hand over hand toe. Radicalisering op racistische en rechts-extremistische gronden is een gigantisch probleemin- wording. Onder het adagium ‘Kom in verzet’ lijkt het ineens normaal om stenen door iemands ruit te smijten, kogelbrieven te versturen, politieauto’s in de fik de steken, dode varkens op te hangen of via sociale media de meest afgrijselijke gruwelijkheden de wereld in te slingeren. Een radicaliseringsontwikkeling waar we ons met zijn allen grote zorgen om mogen maken.

Het opmerkelijke van deze twee totaal verschillende sporen binnen radicalisering , is dat ze vrijwel dezelfde voedingsbodem kennen: Gebrek aan sociaaleconomisch perspectief, opgroeien in relatieve armoede, werkloosheid, het gevoel van sociale isolatie en last-but-not-least een totaal gebrek aan inlevingsvermogen en empathie ten aanzien van ‘die ander’. Onbekend maakt onbemind. Deze voedingsbodem is uitermate vruchtbaar voor haatzaaiers die door middel van een wij/zij-denken baat hebben bij polarisatie. ‘Kijk eens hoe het verderfelijke, hedonistische Westen tekeer gaat tegen onze moslimbroeders en –zusters! Dit kunnen we toch niet lijdzaam ondergaan? Pak de wapens op en laat de ongelovigen kennis maken met de ware Islam’, of ‘Kijk eens hoe ons mooie Nederland naar de knoppen gaat. Hoe kan het dat onze ouderen die ons land hebben opgebouwd hun tehuis worden uitgezet en er vluchtelingen voor in de plek komen? Ze pakken onze huizen af, onze banen, maar toch niet onze identiteit? Nederland voor de Nederlanders’. Herkenbaar? Een ingewikkeld probleem waar geen gemakkelijke oplossingen voor te vinden zijn, al lijken er wel een aantal voorwaarden te zijn waar mogelijke oplossingen tenminste aan moeten voldoen. Ten eerste is niet iedere moslim een geradicaliseerde Jihadganger en is niet iedere Nederlander die zorgen heeft ten aanzien van de omgang met vluchtelingen een geradicaliseerde rechtsextremist. Dit lijkt een open deur, maar zonder dat dit besef op grote schaal doordringt is iedere oplossing ver te zoeken. Daarnaast zijn inclusiviteit en een preventiegerichte aanpak onmisbaar. Samenwerking tussen overheid, onderwijs, maatschappelijke organisaties, verenigingen, religieuze instellingen en ouders zijn evident. Creëer ontmoeting en dialoog in plaats van segregatie en (gewapend) verzet. Dit alles gaat alleen werken als tegelijkertijd de voedingsbodem flink wordt aangepakt en diezelfde actoren de handen ineenslaan om kwetsbare groepen in onze samenleving van positief perspectief te voorzien. Pas dan zal radicalisering in de breedste zin des woords het hoofd geboden kunnen worden! 

JAN

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1426 keer
Meer in deze categorie: « Verhalen! Afstemmen »
terug naar boven