Tijdsbeeld

Dit weekend een heuse schoolreünie mogen meemaken van mijn eigen groep 8 van de basisschool! Zo’n 18 jaar geleden zagen de meesten van ons elkaar voor het laatst en daarna scheidden als vanzelfsprekend onze wegen. Nu zijn we allemaal rond de 30 lentes jong.

De ene ging naar het voortgezet onderwijs, maar stopte daar om vervolgens in de transport te kunnen werken en een ander studeert nu nog want is aankomend promovendus in de ‘bio-huppeldepup’ (iets met de productie van medicijnen waarvan ik de uitleg niet meer kan reproduceren). Wat de tijd kan doen met mensen, is immens! Van de 20 klasgenoten waren er 16 aanwezig. Een iemand had geen zin om te komen, een persoon kon niet vanwege een ernstige privesituatie (een overlijden), een oud klasgenoot ging 4 weken op rondreis door Azië en 1 persoon is tot op heden onvindbaar gebleven. Verschillen alom!

Van die 16 aanwezige klasgenoten zijn er 5 klasgenoten waarvan de ouders inmiddels zijn gescheiden, 2 klasgenoten waarvan 1 of meerdere ouders inmiddels zijn overleden, 11 klasgenoten die nu een vaste partner hebben, 2 die getrouwd waren maar nu niet meer en 5 oud-klasgenoten hebben in totaal 9 kinderen. Wat ook is gebleken is dat er minimaal 6 oud klasgenoten zijn die eenmaal of vaker in hun leven mentale of psychologische steun nodig hadden (kortdurend) of nog hebben (constant) van een al dan niet medisch of maatschappelijk hulpverlener. Er bleken maar liefst 8 klasgenoten (de helft dus van de 16 aanwezigen) een pijnlijke herinnering te hebben overgehouden aan diezelfde schooltijd op diezelfde basisschool en in diezelfde klas. Zij voelde zich destijds gepest, buitengesloten of gekwetst. Toch was de reünie een werkelijk groot feest!

Iedereen had de enorme behoefte aan warmte en gezelligheid, aan bijkletsen en delen, aan verbondenheid en saamhorigheid. Ongeacht het verleden! Of juist misschien vanwege het verleden en alles wat daartussen is gebeurd? Dat weet ik niet. Dat iedereen het spannend vond elkaar weer te zien, mag duidelijk wezen, maar wat mij bovendien echt ongelooflijk op viel was de enorme gevoeligheid die schuilging achter al die ogen. Deze mensen hebben in ‘slechts’ 18 jaar levenservaring, al heel veel meegemaakt. De ogen waren allemaal omlijst met de eerste kleine lijntjes van voorbijgaande jeugdigheid. Ogen die boekdelen spraken. Ogen van nog jonge mensen in vergelijk met het landelijke gemiddelde van .. lentes. De komende lente is in zicht. Er komt weer snel een jaartje bij. Ik wil wel huilen om dit tijdsbeeld. Veel liever nog deel ik dit met jou, omdat de tijd dan misschien weer een beetje meer zinvol wordt. Ik heb gelachen met deze prachtige mensen van weleer en nu!

  • Beoordeel dit item
    (1 Stem)
  • Gepubliceerd in Boeiend
  • Lees 1886 keer
terug naar boven